❝Ο Ζορμπάς Κι εγώ❞

Μακρινέ και άγνωστε ταξιδευτή, για την σύγχρονη Ελλάδα το μόνο που χρειάζεται να γνωρίζεις είναι οτι γράφεται: Hell’asS, με ένα επιπλέον ές στο τέλος και μια ανεπαίσθητη παύση στην μέση. Μην απελπίζεσαι όμως. Δεν υπάρχει αρνητικό χωρίς θετικό σε κοντινή απόσταση, όπως θα εξηγήσω παρακάτου. Ακολούθησέ με φαντασιακά μονάχα..

 

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω την σπουδαιότητα του να μεγαλώνεις και να ωριμάζεις στο νού. Μου φαινόταν πολύ θεωρητικό για να είναι πραγματικό. Μέχρι τώρα.

 

Όλα όσα νόμιζα, όσα μου έμαθαν να πιστεύω, να προσκυνώ ή να ακολουθώ, δεν ήταν παρά ένα τέχνασμα. Δεν ήμουν εγώ. Κανείς δεν είναι ο εαυτός του μέχρι να το συνειδητοποιήσει. Δεν γεννιέσαι ελέφτερος. Γεννιέσαι μέσα σ’ ένα αόρατο κλουβί γεμάτο αλυσίδες. Κάθε μια αντιστοιχεί στις προκαταλήψεις, τις φοβίες και τα κοινωνικά συμβόλαια που άλλοι υπέγραψαν να ακολουθούν πριν γεννηθείς και κανείς ποτέ δεν ζήτησε την άποψή σου. Γιατί όλα είναι τετελεσμένα. Το τετελεσμένο σημαίνει βαρετό και το βαρετό παρέχει ασφάλεια στον φόβο της άγνοιάς μας.

 

Αν γνωρίσεις μια γυναίκα, να θες να την έχουν ερωτευτεί κι αγαπήσει αμέτρητες φορές κι αυτή άλλες τόσες κι ακόμα παραπάνω άλλους. Η ζήλεια είναι μέτρο της ανωριμότητας του χαρακτήρα σου αν θες να μάθεις. Μην το δικαιολογείς. Κατάλαβέ το. Αν δεν υπάρχει συμπόνια και κατανόηση είμαστε χαμένοι απο χέρι. Σας το υπογράφω. Άνθρωπος που μισεί συνάνθρωπο μισεί τον εαυτό του. Αν μίσος έχεις, μίσος δίνεις. Όχι αγάπη. Πόση τρέλα μας αγκαλιάζει και κουρνιαζουμε ξέγνοιαστοι στην ασφάλειά της. Πρέπει να τολμήσεις να κοιτάξεις την άβυσσο μέσα σου.

 

«Έχεις το πινέλο και τα χρώματά σου. Ζωγράφισε τον Παράδεισό σου και μπές μέσα»…Γιατί ζείς σε ένα λαβύρινθο απο ξένες εικόνες. Τίποτα δεν είναι πραγματικά δικό σου. Γι’αυτό αισθάνεσαι ξένος και μόνος. Ονειρέψου για σένα. Η φαντασία σου είναι όπλο μαζικής καταστροφής του κομφορμισμού και της απάθειας της εποχής μας. Κανείς μα κανείς δεν μπορεί να σου το πάρει. Ταξίδεψε παντού, δες τα όλα με τα δικά σου μάτια, δίχως φίλτρα κι εντολές. Δώσε στη φαντασία σου αυτό που λείπει απο το μυαλό σου. Ελευθερία.

 

Μέχρι να καταλάβεις αυτά, θα αισθάνεσαι άδειος και χαμένος. Ανίκανος να το περιγράψεις. Ανήμπορος να το γεμίσεις κι ας έχεις όλα τα λεφτά ή τις γυναίκες του κόσμου. Ξέχνα τα πάντα.Είσαι ο Θεός του εαυτού σου. Απόλυτα ικανός να σκεφτείς για σένα, να διακρίνεις το σωστό και το δίκαιο απο το κακό, το βλακώδες απο το ορθό. Δεν ξέρω γιατί τόσοι πολλοί Θεοί παιδεύτηκαν με τόσες πολλές και ανούσιες εντολές ενώ μόνο μια αρκεί : Μην κάνεις κακό.

 

Μην ανταλλάσσεις μίσος. Αντάλλαξε αγάπη. Συμφιλιώσου με τον εαυτό σου.Η ηρεμία που ψάχνεις ανώνυμα είναι μέσα σου.Βαθιά κλειδωμένη στο πιο τρομακτικό μέρος που δεν τόλμησες ποτέ να κοιτάξεις. Είκοσι χιλιάδες μαύρες λεύγες κάτω απο την μύτη σου και δύο κάλπικα τάλαρα πίσω απο τα μάτια σου. Ζωγράφισε την πόρτα και το κλειδί και βγές έξω. Σ’ όποια κατεύθυνση και να πάς ακολούθα το φώς.

 

kazantzakis

 

..Κι όλες οι θύμισες ομπρός μου, κι όλη η ζωή ξοπίσω μου μετέωρη και γραμμική, σα ξένη πόρνη σε οικείο μπάρ. Όταν γυρίσω τον κόσμο ανάποδα όλα θα είναι σωστά και τίμια. Μην ξεκινάς απο την αρχή. Απο το τέλος ξεκίνα να ζωγραφίζεις με τα δάχτυλά σου την Μόνα Λίζα και την Έναστρη Νύχτα στον ίδιο πίνακα. Ότι κάνεις στην ζωή, το κάνεις στον εαυτό σου. Να θυμάσαι. Η μνήμη δεν είναι μνημόσυνο. Δεν θα έρθουν τα μαργαριτάρια σε σένα. Στο βυθό πρέπει να ψάξεις να τα βρείς.

 

Το μυαλό σου είναι πανί. Άνοιξέ το και ταξίδεψε στην παιδική χαρά του σύμπαντος. Κανείς δεν θα σε οδηγήσει στην ελευθερία. Αν κάποιος σε πάρει απο το χέρι Δήμιος είναι. Η ελευθερία ανακαλύπτεται. Δεν δίνεται. Κι όταν ο θόρυβος κοπάσει και η σιωπή μεγαλώσει, θα είσαι εκεί. Θα το γνωρίσεις γιατί εκεί δεν υπάρχουν ονόματα ή ύμνοι, σύνορα ή σημαίες. Δεν υπάρχουν μυστικά κι απόκρυφα σε σεντούκια. Όλα ήταν πάντα φανερά αλλά τα έκρυβε ο ίσκιος σου. Ήσουν τυφλός και τώρα βλέπεις! Αντάμωσε με ξένε.

 

 

 

Αυτό που έκανα με τούτη την μυρμηγκοφωλιά λέξεων ήταν να εξηγήσω, με περισσότερα λόγια απο όσα χρειάζεται, το : «Γίνε η αλλαγή που θες να δείς στον κόσμο«.

Advertisements

Μην Επιβιώνεις, Ζήσε! [σαν άνθρωπος]

Το πρόβλημα του ανθρώπου είναι η επιβίωση. Το αρχέγονο ένστικτο που κρατάει στην ζωή ζώα και κάθε μορφή ζωής στον πλανήτη, είναι υπεύθυνο την διαφθορά, την ανηθικότητα, την παθητική σκέψη και τον διανοητικό νωχελισμό μας. Η ειδοποιός διαφορά του ανθρώπου απο το ζώο είναι η επίγνωση του εαυτού του, η συνειδητότητα. Η ικανότητα να θέτει ερωτήματα , να βρίσκει απαντήσεις μετά απο έρευνα και να συμμετέχει σε συζητήσεις που τον επιμορφώνουν περαιτέρω, ειδικά σε αυτές που υπάρχει διαφορά απόψεων. Δεν υπάρχει στασιμότητα για τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Η θα εξελίσσεται μέχρι το τέλος του ή θα μείνει σε νεκρική στάση.

 

Δεν χρειάζεται να επιβιώνουμε πλέον. Χρειάζεται να συμβιώνουμε. Τα εργαλεία μας είναι η ομιλία, η ακοή, η ικανότητα να σκεφτούμε κριτικά και να κρίνουμε λογικά και αποδοτικά. Πρέπει να κατανοήσουμε τα οφέλη της συμβίωσης. Έχουμε κατακτήσει τον πλανήτη και αποτελούμε πλέον το πιο επικίνδυνο είδος για κάθε άλλη μορφή ζωής στον πλανήτη τόσο, όσο και για τον ίδιο τον πλανήτη. Κουβαλάμε μια ιστορία χιλιάδων ετών απο trial & error, θα έπρεπε να είμαστε ιδιαίτερα αποδοτικοί. Το πρόβλημα είναι σαφώς στο μυαλό μας και αποκλειστικά διανοητικό¹.

 

Πολλοί μιλάνε πλέον για την εποχή της ηλιθιότητας (Ο Αινστάιν κρατάει την σημαία) και της απάθειας. Όλα ξεκινάνε απο κάπου και ακολουθούν μια εμφανή ιστορική διαδρομή όπου μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να βελτιωθούμε απο τα λάθη μας και την ανεκτίμητη γνώση που μας προσφέρουν δωρεάν. Μόνο ο εαυτός μας μας κρατάει πίσω, ας αναλάβουμε τουλάχιστον αυτή την ευθύνη αν όχι καμία άλλη. Αισθάνομαι πως υπάρχει μια μόνιμη και υποχθόνεια αίσθηση φόβου μέσα μας που προέρχεται ακριβώς απο την συνειδητότητα του εαυτού μας. Ο φόβος του αγνώστου που πάντα προσπαθούμε να προκαταβάλουμε με προκαταλήψεις. Γι’αυτό και διαιωνίζονται προκαταλήψεις χιλιάδων ετών και επαναλαμβάνονται. Γιατί προσφέρουν μια εύκολη εξήγηση, όχι όμως την σωστή. Τα πάντα είναι μάθημα και πρέπει να τα μάθουμε. Πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε κριτικά, πρέπει να μάθουμε να ακούμε πριν μιλήσουμε, να μάθουμε να αγαπάμε κ.ο.κ.

 

Απο τους σκλάβους μέχρι τους διεφθαρμένους πολιτικούς, απο τους μικρόμυαλους μέχρι τα ανούσια γεωπολιτικοοικονομικά παιχνίδια μας, όλα είναι αποτέλεσμα ενός όντος που αρνείται να δεί τον εαυτό του σε σχέση με το περιβάλλον που ζεί. Άσχετα και έξω απο θεούς, δαίμονες, προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες. Πεθαίνουμε με αυτούς τους θεούς που ποτέ δεν γνωρίσαμε παρα μόνο μέσα απο λόγια άλλων τρελών και ψυχοπαθών και θα πεθάνουμε με αυτούς μέσα στο μυαλό μας και όχι στην πραγματικότητα που ζήσαμε. Είμαστε συλλογικά κοντόφθαλμοι ως επι το πλείστον και ρέπουμε προς την φόβο αντί για την αγάπη.

 

Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως overthinking! Αν υπήρχε δεν θα είχαμε ανακαλύψει τους πυραύλους που μας πάνε στο διάστημα, τις μηχανές εσωτερικής καύσης, την τεχνητή νοημοσύνη που κάνει την ζωή μας βαρετή, τις θεραπείες της επιστήμης στην ιατρική κ.ο.κ. Σκεφτείτε! Παρασκεφθείτε, ονειροπαρθείτε και ξανασκεφτείτε! Αν υπάρχει κάτι στο οποίο έχουμε τεράστια έλλειψη και μέγιστη ανάγκη, αυτό είναι η σκέψη. Η μάστιγα είναι ο μιμητισμός και ο κομφορμισμός. Το σύγχρονο μίσος και η κλίση προς την ακρότητα του Φασισμού² και γενικά των άκρων, είναι αποτέλεσμα των followers. Άνθρωποι που ακολουθάνε μόδες αντί να κάνουν αυτό που τους αρέσει προσωπικά καθώς δεν μάθανε τον εαυτό τους. Απο ανθρώπους που γεμίζουν φόβο και αδειάζουν απο αγάπη.

 

Αν αυτοεξοντωθούμε, τι ειρωνεία, η επιβίωση θα είναι ο λόγος.

It is only a choice

Between Fear & Love

﴾ Bill Hicks ﴿

Με την θετική χορηγία της αρνητικής [αλλά πραγματιστικής] σκέψης.

THE END

 

 

¹ Η διανοητική αφύπνιση κι εξέλιξη των πολιτών φέρνει οικονομική, πολιτιστική, καλλιτεχνική κ.ο.κ. ανάπτυξη στην πόλη (ή χώρα). Not the other way around. Όπως αναφέρει και ο Κ.Καστοριάδης στο βιβλίο του Β’ τόμου «Η Ελληνική Ιδιαιτερότητα» της σελ. 86 της 6ης χιλιάδας.

 

² Αν και θα έλεγα, απο φιλοσοφική άποψη ο Φασισμός έχει μια βάση. Διαστρεβλωμένη όμως που προέρχεται απο αυτήν της αρχαίας πόλης, όπου ουσιαστικά επέκλειε τους όρους της αντίθεσης. Αναρωτιέμαι αν εδώ πέρνει ισχύ ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής³, σε θεωρητικό επίπεδο ή μή. Μερικές φορές φαίνεται να φτάνουμε τόσο κοντά στο ιδανικό που εν τέλει για κάποιο λόγο [ή αστάθμητο παράγοντα] παράγουμε τελικά το αντίθετο αποτέλεσμα προκαλώντας αναπόφευκτα το νόμο της Εντροπίας.

 

³All natural and technological processes proceed in such a way that the availability of the remaining energy decreases. In all energy exchanges, if no energy enters or leaves an isolated system, the entropy of that system increases. Energy continuously flows from being concentrated, to becoming dispersed, spread out, wasted, and useless. New energy cannot be created and high-grade energy is being destroyed. An economy based on endless growth is unsustainable.[26]

 

scan0002


❝Για Την Μόδα Του Φασισμού Και Της Χρυσής Αυγής❞

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι περισσότεροι Έλληνες, και όχι μόνο, είναι οτι ανεξαρτήτως πολιτικού καθεστώτος, απο άκρα δεξιά έως άκρα αριστερά και κάθε τι ενδιάμεσα, είναι οι ίδιοι ανήθικοι και διεφθαρμένοι άνθρωποι που διοικούν και οι ίδιοι παθητικοί στην σκέψη ψηφοφόροι. Δεν είναι τόσο το σύστημα που πρέπει να αλλάξει όσο ο άνθρωπος.
 
Η λύση όχι απλά δεν βρίσκεται στο εύκολο μίσος που προσφέρει ο φασισμός, εξίσου δεν βρίσκεται και σε κάθε δόγμα που αφήνει τον πολίτη να ελπίζει σε ένα και μοναδικό σωτήρα χωρίς να χρειάζεται ο ίδιος να ενεργοποιηθεί διανοητικά. Η λύση μπορεί να έρθει μέσω της κατανόησης, της έρευνας απο την επιστήμη και την εφαρμογή αυτών που μαθαίνουμε πρακτικά και ενός εκπαιδευτικού συστήματος που κατά προτεραιότητα στοχεύει την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης στον μαθητή και της αντικειμενικότητας.
 
Ακόμα και οι λογικές και αποδοτικές λύσεις στα οικονομικά-κοινωνικά προβλήματα είναι ανούσιες για τον πολίτη που βλέπει τον εαυτό του ως ιδιώτη και όχι ως μέρος του κοινωνικού συνόλου. Όχι απλά κανείς δεν είναι εχθρός, αλλά όλοι είμαστε φίλοι. Τόση είναι η απόσταση απο την πραγματικότητα εως την λύση των προβλημάτων. Η Χρυσή Αυγή και κάθε παράγωγο του Φασισμού και του μίσους, είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με κάθε ίχνος κριτικής σκέψης και ελευθερίας του λόγου και της σκέψης. Δεν θα εμβαθύνω καν στην υποκριτική των υποστηρικτών του μίσους για την δήθεν Χριστιανοσύνη τους, που ουσιαστικά είναι μια δικαιολογία για την χειραγώγηση των πιστών.
 
Ας γίνουμε καλύτεροι και πιο ανθρώπινοι, περίεργοι, ερευνητές, συζητητές με ανοιχτό μυαλό και καρδιά. Ένας άνθρωπος χωρίς ελευθερία παύει να είναι άνθρωπος. Αυτό είναι η Χρυσή Αυγή, ένα μάτσο μισάνθρωποι. Μπορούμε καλύτερα.

Γαργαντούα

15390806_558637001012992_5599291278258054627_n

«Δεν είναι ότι είμαι και τόσο έξυπνος. Είναι που μένω με τα προβλήματα περισσότερο.»


Η μητέρα μου είναι ένας νευρωτικός άνθρωπος με ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές. Καταλαβαίνω οτι δίχως λεπτομερές περιεχόμενο είναι δύσκολο για τον οποιοδήποτε να κατανοήσει αυτή την δήλωση. Αν δεν ζείς καθημερινά με άτομα ψυχολογικά και ψυχικά ανισόρροπα και διαταραγμένα, είναι δύσκολο να κατανοήσεις την δυσκολία και το ασφυκτικό περιβάλλον που περιέχεται στο μυαλό του ανθρώπου που το έχει υποστεί για περισσότερες απο τρείς δεκαετίες. Ακόμα πιο δύσκολο όταν αυτό συμβαίνει απο την εύθραυστη παιδική ηλικία. Η υπομονή και η κατανόηση διευρύνονται την ίδια στιγμή που εξουθενώνονται.


«Το εκκρεμές του νου πάλλεται μεταξύ λογικού και παραλόγου, όχι μεταξύ σωστού και λάθους.»


Αυτός είναι ο πρόλογος ενός συρρικνωμένου ανθρώπου. Ονειροπόλος ρεαλιστής, πεσιμιστικά αισιόδοξος και αυθαίρετα ευτυχισμένος μέσα και έξω απο το μυαλό του ανάμεσα σε στιγμές απελπισίας και απόγνωσης. Άλλοι αυτομαστιγώνονται κι άλλοι εξαγνίζονται στην απέραντη ηρεμία του σύμπαντος. Η μοναξιά, κάτω απο «ιδανικές» συνθήκες είναι λύτρωση. Ο φόβος βρίσκεται στα λόγια του Αριστοτέλη στο τέλος.. Οπότε, ξεκινάς μια παλινδρόμηση ανάμεσα στο σύμπαν και στους ανθρώπους, ελπίζοντας που θα μείνεις υγιείς απο κάθε οπτική και άποψη στο τέλος κάθε κίνησης.


«Η ηθική ενός ανθρώπου πρέπει να βασίζεται στη συμπάθεια, στην παιδεία, στις κοινωνικές σχέσεις. Καμιά θρησκευτική θεμελίωση δεν χρειάζεται. Είναι πολύ μικροπρεπές να πρέπει να παρακινείται ο άνθρωπος από το φόβο της τιμωρίας του ή από την ελπίδα για ανταμοιβή μετά θάνατον»


Δεν έχω την διάθεση να μπώ σε λεπτομέρειες, να περιγράψω ή να γράψω κάποιου είδους μυθιστόρημα, τα αφήνω στην Ψυχολογία και την σχετική της βιβλιογραφία. Απο μικρό παιδί έμαθα πως θα η ζωή θα απαιτήσει απο εμένα να επικεντρώσω σχεδόν όλη μου την προσοχή στο να μείνω λογικός. Στο να κάνω τις επιλογές μου διακρίνοντας το λογικό απο το status quo που τείνει, σχεδόν πάντα, προς το παράλογο. Αισθάνομαι, πλέον, σα να βρίσκομαι στη μέση του ρίνγκ εναντίον 20 μποξέρ και πρέπει να επιλέξω να αμυνθώ, ή σηκώνοντας τα γάντια μου στο κεφάλι για να προστατέψω την διανοητική μου ικανότητα, ή κατεβάζοντας τα γάντια μου για να προστατέψω το σώμα και την φυσική μου κατάσταση. Είναι χαμένος αγώνας και η απάντηση στο ερώτημα είναι…Ζαρατούστρα.


«Ο άνθρωπος είναι το προϊόν των τραυμάτων της παιδικής του ηλικίας.»


Είμαι σχεδόν βέβαιος οτι ο Σωκράτης θα είχε ελαφρώς διαφορετική άποψη για την υπομονή και την μάθηση αν το «κακό» του συνέβαινε απο την παιδική ηλικία και όχι μόνο κατα το διάστημα που ήταν παντρεμένος. Όπως σκέφτομαι και αναρωτιέμαι ποιό θα ήταν το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας που δασκαλεύεται απο μικρή ηλικία απο Αριστοτέληδες και όχι απο τις κουτσομπολίκιστες, πικρόχολες εκπομπές της τηλεόρασης. Απο παρορμήσεις διαφημίσεων αντι αισθήσεων, άνθρωποι που μαθαίνουν την ζωή απο στίκερ και γυαλιστερές ιδεολογίες. Τελικά φτιάξαμε μια κοινωνία απο εξτρεμιστικές οργανώσεις και κατανοούμε τον πολιτικό βίο ανάλογα με το περισκοπικό βάθος του ατελούς υποβρυχίου μας. Όντας μέσα στον ζωολογικό κήπο, πως να ανακαλύψεις το σύμπαν? Η λέξη «φυσιολογικός» σημαίνει ουσιαστικά μαντρωμένος σε κάποιο στερεότυπο.


«Η ικανότητα να βρίσκεσαι στο παρόν, είναι θεμελιώδης παράμετρος για τη διανοητική ισορροπία.»


Αυτά που καταλαβαίνουμε μας δίνουν την δυνατότητα να διαμορφώσουμε την ατομική μας πραγματικότητα. Αυτά που δεν καταλαβαίνουμε στοιχειώνουν την αλήθεια και η πραγματικότητα μοιάζει περισσότερο με ένας εικονικός κόσμος όπου μας δίνεται η επιλογή να μην τον δούμε. Ο χρόνος που περνάμε στο «μάτριξ» του μυαλού μας και της περιορισμένης μας αντίληψης δεν μας κάνει γίγαντες παρα μόνο στον φανταστικό κόσμο. Στον αληθινό κόσμο είμαστε όντως τυφλοί που οδηγούμαστε απο κάποιον μονόφθαλμο, πιθανόν μισό τρελό, μισό αλλήθωρο επίσης. Κι όπως ο χρόνος κυλάει μαζεύουμε αποφάγια ενός παράδοξου μέλλοντος καθώς κατοικούμε στο μή υπαρκτό. Οι έννοιες που δίνουμε στις λέξεις δεν μπορούν να είναι προσωπικές. Δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να συνεννοηθούμε γιατί ο καθένας ζεί στο αυστηρά προσωπικό του σύμπαν και κανείς δεν παίρνει μια αναπνοή να σκεφτεί, να ακούσει, να αφουγκραστεί και να δεί τον κόσμο απο τα μάτια κάποιου άλλου έστω για μια μικρή στιγμή. Ο χρόνος δεν είναι χρήμα, γιατί το ένα απο τα δύο δεν είναι αληθινό. Αν φτιάξαμε μια ολόκληρη κοινωνία στηριγμένη στο χρήμα, τότε δεν χτίζεται, σαπίζεται.


«Το μίσος και ο φόβος είναι ψυχικές ασθένειες.»


Πρέπει να μάθουμε να μιλάμε μια κοινή γλώσσα. Πρέπει να μάθουμε να συζητάμε, να διευρύνουμε ιδέες και σκέψεις. Πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε έξω απο τον μικροσκοπικό εαυτό μας. Ο φόβος απορεί με την αδράνειά μας. Το παρόν δεν είναι μια λέξη, είναι μια διανοητική κατάσταση υπαρξισμού. Βλέπω κάστρα απο άμμο να αιωρούνται πάνω απο ανθρώπους. Ακούω παραλογισμούς να γίνονται συνήθεια με την ταχύτητα του φωτός κι αισθάνομαι τον φόβο σε κάθε λέξη ενός ρατσιστή, μισογύνη και ναρκισσιστή με εκτυφλωτική διαφάνεια. Μακάρι η Βίβλος και το Κοράνι μας να ήταν «Ο Μικρός Πρίγκιπας». Καταναλώσαμε όλη την ζωή μας στο μίσος γιατί ποτέ δεν καταλάβαμε πραγματικά το νόημα της αγάπης. Γιατί η ελευθερία και η αγάπη είναι το ίδιο και η απόλυτη ελευθερία του νού τρομάζει. Οι περισσότεροι άνθρωποι αναλώνουν την ζωή τους προσπαθώντας απελπισμένα να ελέγξουν τους άλλους, με κάθε τρόπο. Ένα απο τα χειρότερα πράγματα είναι το πόσο σοβαρά έχουμε πάρει την ζωή.


«Αυτός που ρωτά, νοιώθει χαζός για 5 λεπτά. Αυτός που δεν ρωτά θα είναι χαζός για μια ζωή.»


Το κακό είναι, η απουσία ερωτημάτων. Οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν να ρωτάνε. Απο μικροί παίρνουμε εντολές και σταδιακά μαθαίνουμε να μην είμαστε περίεργοι, να μην ρωτάμε. Γι’αυτό καταφεύγουμε τόσο εύκολα σε κοινοτοπίες και προκαταλήψεις και στερεότυπα ως άμεσες απαντήσεις και χαριτολογώντας αποφεύγουμε τον ρατσισμό μας, τον μισογυνισμό μας και τον ναρκισσισμό μας. Βέβαια η ευφυΐα δεν είναι ενδεικτικό της ανθρωπιάς ενός ατόμου, ούτε απλά τα λόγια καν, οι πράξεις είναι. Τα λόγια, οι λέξεις, οι σκέψεις όσο και οι πράξεις όμως, όλα συμβάλλουν στην διαμόρφωση του τοπικού οικοσυστήματος. Αν η απάντηση σε προβλήματα περιλαμβάνει βία ή πόλεμο, τότε κάνουμε τις λάθος ερωτήσεις. Ο άνθρωπος που δεν ρωτάει, δεν μαθαίνει και ο άνθρωπος που δεν μαθαίνει δεν έχει τίποτα να διδάξει, τίποτα να περάσει στην επόμενη γενιά, τίποτα να προσφέρει στο τοπικό οικοσύστημα των κοινωνικών του σχέσεων. Η έλλειψη της εξέλιξης σημαίνει στασιμότητα και κανείς δεν αγάπησε τα έλη όσο την κινούμενη θάλασσα.


«Οποιοσδήποτε ευφυής βλάκας μπορεί να κάνει τα πράγματα μεγαλύτερα, πιο περίπλοκα, πιο βίαια. Χρειάζεται το άγγιγμα της μεγαλοφυΐας -και πολύ θάρρος- για να κινηθούμε προς την αντίθετη κατεύθυνση.»


Υπάρχουν δύο κρίσιμες μάζες που παλεύουν για επικράτηση. Η μάζα των ηλίθιων και η μάζα των σοφών. Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο της ανθρώπινης ύπαρξης, όπου η μάζα των ηλίθιων μεγαλώνει στο απαιτούμενα κρίσιμο σημείο της ανατίναξης του κόσμου στον αέρα. Όπως δήλωσε ο Αινστάιν, μετά το τέλος του Τρίτου Παγκόσμιου θα πολεμάμε με πέτρες και ξύλα, πάλι. Αυτή την στιγμή «οι τρελοί -Τράμπ- του χωριού» έχουν τα ηνία και κόκκινα κουμπιά του κόσμου στις τύχες τους. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο και γεγονός για εμένα, είναι στο αν είμαι λάθος. Γιατί αυτό σημαίνει οτι θα πρέπει να επανεξετάσω, να σκεφτώ, να ερευνήσω, να αναθεωρήσω και να μάθω πράγματα. Αλλιώς, απλά έχω πρώτη θέση σε ένα θέατρο με grand finale και δεν είναι το ίδιο απολαυστικό να βλέπεις μια ταινία να εξελίσσεται γνωρίζοντας ήδη το τέλος της, δεν είναι?


«Αν η θεωρία της σχετικότητας αποδειχτεί πετυχημένη, οι Γερμανοί θα με πουν Γερμανό και οι Γάλλοι πολίτη του κόσμου. Αν η θεωρία της σχετικότητας αποδειχτεί λάθος, τότε οι Γάλλοι θα με πουν Γερμανό και οι Γερμανοί Εβραίο.»


Είμαι σαρανταενός ετών κι αισθάνομαι σα να είμαι σαρανταενός αιώνων δίχως την γνώση σαράντα ½ αιώνων. Ελπίζω η διανοητική μου εξέλιξη την επόμενη φορά που μετουσιωθώ ξανά σε 65% οξυγόνο, 18% άνθρακα, 10% υδρογόνο, 3% άζωτο κ.ο.κ. να μην συμβεί μέσα σε ένα νοσηλευτικό ίδρυμα για φρενοβλαβείς.


«Δεν έχω ιδιαίτερα προσόντα. Απλώς είμαι παθιασμένα περίεργος.»

21106714_693200084223349_735309015142103110_n
————————————————————————————————————————-
Βιβλιογραφία :

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B5%CF%8D%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B7
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CE%B4%CE%B5%CE%BF%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%87%CE%AE
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%AC%CE%B4%CE%B5_%CE%AD%CF%86%CE%B7_%CE%96%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%82
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CE%BB%CE%BF%CF%82


“… οι τρελοί μείναμε λίγοι κι ο Σκαρίμπας έχει φύγει”

«Οι Αθηναίοι πρέσβεις, αρχίζοντας την ομιλία τους, είπαν ότι, αφού δεν πρόκειται να μιλήσουν ενώπιον του λαού, αλλά η συνδιάσκεψη θα είναι κλειστή, επιτρέπουν εις τους Μηλίους, αντί να περιμένουν το τέλος του λόγου των Αθηναίων, να απαντούν αμέσως σε κάθε σημείο του, στο οποίο διαφωνούν, εκθέτοντες την αντίθετη άποψή τους. Και ερώτησαν τους Μηλίους αν εγκρίνουν τον τρόπο αυτόν της συζητήσεως. Τότε άρχισε ένας από τους σημαντικότερους διαλόγους που έχει διασώσει η παγκόσμια Ιστορία. (…)»

Το πρόβλημα με τις ανθρώπους προκύπτει όταν ο έλεγχος έρχεται στο προσκήνιο. Ο έλεγχος είναι το αντίθετο της ελευθερίας. Αν εδώ σκεφτούμε πόσα πράγματα επιβάλλονται, τότε θα έπρεπε να τρομάξουμε στην συνειδητοποίηση του πόσο ανελεύθεροι είμαστε ουσιαστικά. Είμαστε, όσο ελεύθεροι μας επιτρέπει ο ελεγκτής.

Ο σκεπτόμενος, ο ηθικός άνθρωπος, δεν έχει ανάγκη ελέγχου. Πόσοι άνθρωποι είναι σκεπτόμενοι, μπορούμε να αναρωτηθούμε ανάλογα με το ποσοστό αυτοκριτικής και ουδετερότητας μας. Ο άνθρωπος, όπως κάθε ζώο, μαθαίνει. Μαθαίνει απο τις εμπειρίες και απο όσα του μαθαίνουν επίσης. Ο κριτικός νούς μαθαίνει να ξεχωρίζει και να διακρίνει. Ο κριτικός νούς, μαθαίνει να είναι κριτικός. Ο νούς δεν είναι a priori κριτικός, γίνεται και εξελίσσεται. Ο κριτικός νούς επίσης δεν σημαίνει και αυτόματα ηθικός.

Είναι ένα πλήθος παραγόντων που διαμορφώνουν την ηθική, αλλά στην ουσία της δεν είναι τίποτα περισσότερο απο το «Όσα θέλετε να σας κάνουν οι άνθρωποι, αυτά και εσείς να κάνετε σε αυτούς» του Ιησού. Όσο απλοϊκό είναι, τόση περιπλοκότητα κρύβει κάτω απο το φιλοσοφικό φάσμα. Είναι σημαντικό όμως να κατανοούμε την σημασία της διαστρέβλωσης όταν τίθενται θέματα προσωπικού οφέλους. Το υποσυνείδητο ονομάζεται έτσι γιατί ξεπερνάει τις δυνάμεις ελέγχου κι εξουσίας που έχουμε επάνω στον εαυτό μας καθώς το παρατηρούμε με το επιφανεικό και όχι τόσο οξυδερκές πνευματικό βλέμμα μας. Εδώ ο κριτικός νούς και το «γνώθι σεαυτόν» είναι ο μόνος παράγοντας που μπορεί να κοιτάξει τα γεγονότα ώστε να βγάλει αμερόληπτα συμπεράσματα.

Οι άνθρωποι καθοδηγούνται απο τον φόβο. Το μόνο που φοβάμαι σε αυτή την ζωή είναι οι άλλοι άνθρωποι. Ο τρόπος απερισκεψίας τους, αυτά που είναι ικανοί να κάνουν για να προστατευτούν σα να είναι αθάνατοι. Φοβάμαι τους ακόλουθους, όσους περιορίζουν τον εαυτό τους σε μόδες και φατρίες και ιδεολογίες, σε δόγματα και γενικά σε οτιδήποτε τους προσκαλεί να υιοθετήσουν ουσιαστικά την ανελευθερία του εαυτού τους και των άλλων κατα συνέπεια αυτού. Είμαστε στο σημείο όπου, μόνο ο άνθρωπος μπορεί να καταστρέψει τον άνθρωπο και αυτό είναι το πιο τρομακτικό συμπέρασμα για μένα βλέποντας πως οι άνθρωποι τρέχουν να ακολουθήσουν οτιδήποτε, χάριν ευκολίας.

Καταλαβαίνω τις φοβίες μου όμως. Βλέπω την άβυσσο και βουτάω μέσα της, γιατί υπάρχει μια ανάγκη και μόνο. Αυτή της μάθησης, της κατανόησης των πραγμάτων. Οι άνθρωποι μαθαίνουν να μισούν πριν αγαπήσουν. Μαθαίνουν να μισούν επειδή δεν υπάρχει τίποτα πιο εύκολο απο αυτό. Η αγάπη είναι έργο τέχνης που χρειάζεται σχολαστικότητα και επιμέλεια. Η αγάπη δεν περιφρουρεί, η αγάπη απελευθερώνει. Η έννοια της ελευθερίας έχει μια τρομακτική όψη στον άνθρωπο καθώς δίχως κριτική σκέψη ο άνθρωπος θα αισθάνεται μετέωρος και μόνος. Έτσι θα πιαστεί απο οτιδήποτε θα τον περιορίσει, απο οτιδήποτε θα τον βάλει να αφομοιωθεί απο μια μικρή ομάδα ώστε να έχει πλέον το αίσθημα του «ανήκω» και της ταυτότητας.

  • Αποκτήσαμε τη συνήθεια να υποκρινόμαστε μπροστά στους άλλους σε τέτοιο βαθμό ώστε στο τέλος ν’ αρχίζουμε να υποκρινόμαστε μπροστά στον εαυτό μας Λα Ροσφουκό

Η ζωή έχει νόημα και στο μίσος και στην αγάπη. Το μίσος δίνει σκοπό και κίνητρο. Η αγάπη αγκαλιάζει την πραγματικότητα και δεν σταματάει στον ουρανό. Δεν χρειάζομαι το τσιγάρο περισσότερο απο όσο τα έθνη έχουν ανάγκη απο τα όπλα και τους στρατούς τους. Έχω ανάγκη να μείνω ανθρώπινος και λογικός όμως. Έχω ανάγκη να συνεχίσω να μαθαίνω και να μην μένω έγκλειστος σε ένα ιδεολόγημα, δόγμα, πολιτική κ.ο.κ. Είναι σα να βρίσκεσαι μέσα σε ένα φρενοκομείο και να λές, «Δεν είμαι τρελός«.

Αν δεν ζείς ως ελεύθερος άνθρωπος, πως ζείς με τον εαυτό σου? Παράγουμε περισσότερο μίσος αντί αγάπης. Ομοφοβία, τρομοκρατία, ισλαμοφοβία, φοβία εκείνο, φοβία το άλλο και όλοι τρομοκρατημένοι τρέχουν να πιαστούν απο ένα μίσος ώστε να νιώσουν μια μορφή ψευδούς ασφάλειας. Το μίσος τρέφει την βία. Ο πολιτισμός υπάρχει πρώτα μες τον νού μας και μετά στις πράξεις μας. Έχουμε αυτό που είμαστε εν τέλει και αυτό που είμαστε είναι ανεύθυνοι. Στην Δημοκρατία κάθε πολίτης έχει επίγνωση της ευθύνης του. Μαθαίνουμε να δημιουργούμε δικαιολογίες και όχι απορίες.

  • Χωρίς την ελευθερία η γνώση γίνεται όργανο καταπίεσης, η αλήθεια διαστρέφεται σε απάτη, η αρετή καταντά ασεβής υποκρισία Πλωρίτης Μ.

Ο κάθε άνθρωπος έχει τον προσωπικό του θεό, τον προσωπικό του Ιησού, «Θεέ ΜΟΥ«. Όλοι προσεύχονται για να ζητήσουν κάτι για τον εαυτό τους, κανείς για να ευχαριστήσει για το θαύμα οτι κάθεται ζωντανός σε ένα βράχο και παρατηρεί το ηλιοβασίλεμα. Η ζωή δεν είναι δύσκολη. Η ζωή είναι όσο δύσκολη την κάνουν οι άνθρωποι. Μαθαίνουμε να κατηγορούμε πράγματα, γιατί αν ρίξουμε την ευθύνη σε κάτι ανύπαρκτο ή άψυχο την βγάζουμε «καθαρή» και αυτό είναι ουσιαστικά το μόνο που μας νοιάζει. Να την βγάζουμε καθαρή. Γιατί η ευθύνη είναι συνώνυμο με την Δημοκρατία. Γιατί η αγάπη είναι συνώνυμο με την ελευθερία. Γι’αυτό πάντα θα υπάρχει ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος και όσοι τον παίρνουν θα χαρακτηρίζονται απο γραφικοί έως τρελοί.

Οι άνθρωποι μαθαίνουν να ενώνονται επειδή μισούν τα ίδια πράγματα, αντί να ενώνονται επειδή αγαπούν την ζωή.


19ος Νευρικός Κλονισμός : Ένα Μήνυμα Αισιοδοξίας Σε Ένα Δυστοπικό Παρόν.

 

2017 έτη έχουν περάσει απο την εποχή του Ιησού, ενός ανθρώπου που μίλησε απλά και κατανοητά. Μίλησε για αγάπη, ενότητα, συλλογικότητα.. Ποτέ για χρήματα ή δόξα, ή φήμη. Για ότι μίλησε δεν έβαλε αστερίσκους, όπως εμείς αρεσκόμαστε να κάνουμε μες το μικρό μυαλό μας για να χωρέσουν όλες οι απλές, αλλά μεγάλες ιδέες.

Δεν είναι μόνο η κλιματική αλλαγή που κάνει αυτόν τον αιώνα να έχει δόσεις ενός δυστοπικού μυθιστορήματος, είναι και η έπαρση και ανύψωση του ναρκισσισμού ως ένα ύστατο αξίωμα αρετής. Μια κοινωνία περνάει απο την άγνοια στην παραπληροφόρηση, αλλάζει χρώματα και αρώματα στις προκαταλήψεις της για να θεωρεί τον εαυτό της προοδευτικό. Η φαινομενική διανοητική πρόοδος συμβαδίζοντας με την πρακτική τεχνολογική εξέλισσει μας έχουν κάνει να πιστεύουμε οτι γνωρίζουμε οτι χρειάζεται, μας έχει γεμίσει αυταπάτες για τον εαυτό μας. Με την ίδια σιγουριά που ένας τίτλος γεμάτος αυτοπεποίθηση σε ένα περιοδικό όπως, «Κάνετε το Χ για να τον/την κερδίσετε», οι άνθρωποι πιστεύουν σε οτιδήποτε τους προσφέρει μια ψευδή αίσθηση αυτοολοκλήρωσης και επιβεβαίωσης του είναι τους.

Αν υπάρχει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα, μια νότα αισιοδοξίας, είναι ακριβώς το γεγονός οτι ζούμε την δυστοπία που φοβόμασταν και ο λόγος που την δημιουργήσαμε (γιατί είμαστε ηθικοί αυτουργοί) είναι ακριβώς οι ψευδαισθήσεις στις οποίες βασίζουμε το θα θέλαμε να είμαστε, παρα το τι είμαστε. Η κριτική σκέψη καλλιεργήθηκε περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο σε μια αρχαία εποχή όχι και τόσο μακρινή απο εκείνη του Ιησού, ακριβώς επειδή ο φόβος ήταν το συμπέρασμα οτι τελικά το άβουλο όν είναι άκρως επικίνδυνο για μια πολιτισμένη κοινωνία όπου ο ένας θα βλέπει τον άλλον ως συνάνθρωπο και συνταξιδιώτη, παρά ως ιδιώτη και εχθρό.

Δεν υπάρχει λόγος να παροτρύνεται τους άλλους για αισιοδοξία. Αν μή τι άλλο αυτό θα έπρεπε να είναι μια φυσική κατάσταση για ένα λογικό και πολιτισμένο όν. Όσο περισσότερους ανθρώπους ακούω να παροτρύνουν για αισιοδοξία, τόσο κατανοώ ότι τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Παροτρύνεις την ομάδα σου όταν χάνει με 3-0 και πάει για το 4-0. Η λογική υπάρχει στον αέρα, αλλα δεν αναπνέουμε. Ο φόβος κλειδώνει το λογικό μέρος του εγκεφάλου και δημιουργεί ανασφάλειες και προκαταλήψεις σε υπερβολικό βαθμό. Το μέτρο γίνεται χιλιόμετρο κι έτσι καταλήγουμε με μαθηματική ακρίβεια εδώ που βρισκόμαστε.

Αν η ιστορία διδάσκει, τότε αυτή την στιγμή δεν θα έπρεπε να έχουμε προβλήματα, κοινωνικά, πολιτικά, ταξικά κ.ο.κ. Ή, τουλάχιστον, δεν θα έπρεπε να τα ανακυκλώνουμε. Καθώς συλλογικά και ατομικά δεν διδασκόμαστε, είμαστε κατα μια έννοια καταδικασμένοι να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη και η επανάληψη λαθών μας φέρνει σε ένα μόνο λογικό συμπέρασμα. Είμαστε, αληθινά, ανεπίδεκτοι μαθήσεως στο σύνολό μας.

Όντας όμως σε αυτό το χαμηλό επίπεδο, θα πρέπει κάποια στιγμή να δούμε πως η μόνη διέξοδος είναι προς τα επάνω. Μπορεί η βιολογική εξέλιξη να μην είναι γραμμική, αλλά η δική μας είναι ένας μονόδρομος που ορίζεται απο το πως θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε την διανόησή μας. Ο Homo Sapiens, ο άνθρωπος που έμαθε να φτιάχνει εργαλεία, δεν ξέχασε να χρησιμοποιεί το πιο σημαντικό εργαλείο του, απλα θεωρεί οτι είναι άνευ ουσίας.

Είμαι ο πιο θετικός πεσιμιστής που γνωρίζω. Κάθε μαθηματικό πρόβλημα έχει περισσότερες απο μια λύσεις. Αυτό που μένει, είναι ο ξεροκέφαλος άνθρωπος να αρχίσει να αναζητάει λύσεις και να πάψει να νομίζει πως γεμίζει καλύτερα τον βαρετό του χρόνο διαιωνίζοντας τα ίδια προβλήματα. Τίποτα δεν μένει άλυτο. Ειλικρινά.


The End Is Nein

Αυτό που έχω καταλάβει είναι οτι πολλοί άνθρωποι έχουν μπερδέψει την λογική με την φαντασία. Πρέπει να κατανοήσουμε τις βάσεις στις οποίες στηρίζουμε την κοινωνία μας. Είναι λογικές ή είναι φαντασιώσεις και θεωρίες συνωμοσίας?

Αν πας στο Δικαστήριο με τι κριτήρια θες να γίνει η Δίκη? Με απόψεις στηριζόμενες σε γεγονότα και δεδομένα ή σε ανυπόστατες θεωρίες?

Δεν γνωρίζω πόση τρέλα ή ηλιθιότητα κουβαλάει ο καθένας, αλλά αυτή την στιγμή φαίνεται πως η παράνοια πολλών ανθρώπων επηρεάζει αρνητικά τον πλανήτη και τον άνθρωπο ως είδος.

Αν μπερδεύεσαι και δυσκολεύεσαι να διακρίνεις το λογικό και το ανθρώπινο και όλα σου φάινονται θεωρίες συνωμοσίας, τότε κάτι πήγε στραβά στην δική σου λογική, κάπου την ξέχασες, δεν την ακόνισες αρκετά πιθανόν και σκούριασε. Μην παίρνεις μαζί σου κι άλλους.

Εν τέλει, αν η λογική δεν αρκεί για να δράσουμε συλλογικά προς μια θετική κατεύθυνση, τότε στ’ αρχίδια μας. Αλλά ας το αποφασίσουμε οριστικά, έτσι γι’ αλλαγή. Κυριολεκτικά, ας τελειώνουμε με αυτό το θέατρο.

Ο πλανήτης δεν θα κερδίσει τίποτα, αλλά το Σύμπαν σίγουρα δεν θα είναι ο χαμένος. Εγώ αντέχω πολλή ηλιθιότητα σε μικρές δόσεις, ο πλανήτης είναι πιο επιλεκτικός θαρρώ.

🤔

 

XX-Powerful-Street-Art-Pieces-That-Tell-The-Uncomfortable-Thruth28__880

Δίνεται μια ερώτηση, «Τι είναι αυτό που σας κρατάει στην ζωή?» και απάντηση 3 επιλογών:

■ Διοξείδιο του Άνθρακα
■ Οξυγόνο
■ Λιγνίτης √

φαίνεται πως η πλειοψηφία των εργαζομένων της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ τικάρουν τον Λιγνίτη. Είναι πιο σημαντικό να κρατήσουμε τις θέσεις εργασίας μας ή τον πλανήτη ζωντανό? Δεν βλέπω κανένα ηθικό δίλημμα, κανένα δίλημμα. Υπάρχει η λογική και υπάρχει ο φόβος. Οι άνθρωποι που ζούνε με τον φόβο, δεν ζούνε και δεν το γνωρίζουν.

Ή θα εξελιχτούμε συλλογικά, σαν είδος, ή θα εξαφανιστούμε συλλογικά.

 

http://www.huffingtonpost.com/entry/scott-pruitts-big-coal-lie_us_59343cc5e4b0649fff211a35


Αρέσει σε %d bloggers: